środa, 16 grudnia 2015

Kormoran Phalacrocorax carbo

Phalacrocorax pochodzi z języka greckiego. Phalakros oznacza łysogłowego, corax wronę/kruka. Carbo pochodzi z języka łacińskiego i oznacza węgiel. Są to ptaki długo żyjące i szybko uzyskujące dojrzałość płciową już w wieku 3 lat. Skorzystał wyraźnie na działalności ludzkiej i biologicznemu zanieczyszczeniu wód. Ryby w czystej wodzie są mniej liczne w gatunki niż zbiorniki o większej trofi. Kormorany wykorzystują nadwyżkę ryb w żyznych wodach, karmiąc swoje potomstwo i zwiększają tym samym swoją populację. Zatem odradza się populacja krajowych kormoranów po spadku w latach siedemdziesiątych. Ostatnio ptaki te postrzegane są przez wędkarzy jak i właścicieli stawów rybnych jako intruzi ze względu na wyjadanie ryb. Innym problemem dla środowiska są ich ostre i palące odchody, które powodują obumieranie drzew.

Długość ciała: 80 - 100 centymetrów

Masa ciała: 1800 - 2800 gram

Rozpiętość skrzydeł: 130 - 160 centymetrów

Wygląd: Duży smukły, ciemno ubarwiony ptak pływający. Dorosłe osobniki na początku sezonu lęgowego posiadają na biało ubarwione takie części ciała jak kark, tył głowy i boki szyi. Z tyłu głowy formuje się czub z piór. Później białe zostają fragmenty stawów biodrowych oraz policzki. Młode osobniki mają praktycznie biały cały brzuch.

Środowisko: Wody słodkie, słone, słonawe i wybrzeża morskie.

Lęgi: Gnieżdżą się na skalistych wyspach, drzewach. Robią to najchętniej w koloniach lęgowych i przy dobrych warunkach kolonia rozrasta się w setki i tysiące par. W kwietniu przystępują do lęgów i składają zazwyczaj od 3 do 4 jaj, chociaż może to być również od 2 do 6 jaj. Wysiadują je 27 - 31 dni, zaś młode opuszczają gniazdo po 50 dniach. Drugie tyle rodzice poświęcają na ich dokarmianie. Gniazdo zbudowane jest z gałęzi, trzcin oraz roślin wyłowionych z wody. Młode pokryte są gęstym i ciemnoszarym puchem. Po usamodzielnieniu się przybierają matową, ciemnobrązową barwę. Średni sukces lęgowy wynosi 1,2 - 1,6 młodego na parę rocznie.

Pożywienie: Odżywiają się praktycznie rybami. Ich zapotrzebowanie wynosi 750 gram ryb dziennie. Są jednymi z ptaków nurkujących, którym pióra przemakają aż do skóry. Jedynie głód zmusza je do nurkowania i pływania w wodzie. Po wyjściu z wody rozpościerają skrzydła i suszą je na powietrzu.

Występowanie: W 6 podgatunkach zasiedlają obszar wszystkich kontynentów z wyjątkiem Ameryki Południowej i Antarktydy. W Polsce obserwować można ich ekspansję w głąb kraju. Próbują nawet zimować w naszym kraju na zbiornikach zaporowych i nie zamarzających odcinkach rzek. W Polsce głównie na Wybrzeżu i Mazurach.

Występowanie na Podlasiu: Północne krańce województwa, zbiornik Siemianówka, Jezioro Zygmunta Augusta, Stawy Dojlidzkie.





wtorek, 15 grudnia 2015

Jezioro Czarne Wigierskie

Jezioro Czarne znajduje się w Wigierskim Parku Narodowym, na północny - wschód od Jeziora Wigry. Jest to żyzne jezioro eutroficzne o głębokości powyżej 10 metrów. Północne krańce tego jeziora porastają zespoły szuwarowe zaś południowe las leszczynowo - świerkowy. Główną rośliną tworzącą szuwar wysoki jest trzcina pospolita Phragmites australis. Pałkę wąskolistną Typha angustifolia można spotkać w miejscach bardziej zamulonego dna. Występują tu rośliny wodne takie jak grążel żółty Nuphar lutea, grzybień biały Nymphaea alba, moczarka kanadyjska Elodea canadensis, rdestnice Potamogeton, rogatek sztywny Ceratophyllum demersum. W Jeziorze Czarnym żyje kilka gatunków ryb. Są to między innymi szczupak Esox lucius, ciernik Gasterosteus aculeatus, płoć Rutilus rutilus, ukleja Alburnus alburnus, słonecznica Leucaspius delineatus, karp Cyprinus carpio, różanka Rhodeus sericeus, węgorz Anguilla anguilla, okoń Perca fluviatilis, leszcz Abramis brama. Ślimaki są reprezentowane przez zatoczka Planorbarius, błotniarkę Lymnaea, żyworódki Viviparus, małże racicznice Dreissena polymorpha oraz bagnice Lymnaea. Wodne bezkręgowce występują w postaci pająka topika Argyroneta aquatica, krętaki Gyrynidae i nartniki Gerridae.


Jezioro Czarne