Jezioro Rospuda Augustowska

Jezioro Rospuda to wydłużone i rynnowe jezioro o genezie polodowcowej. Maksymalna głębokość tego akwenu wynosi 10 metrów. Zbiornik ten jest wydłużony i posiada rozwiniętą linię brzegową. Dno jest dosyć słabo zróżnicowane. Brzegi są praktycznie porośnięte lasami Puszczy Augustowskiej, a jezioro znajduje się na obszarze chronionego krajobrazu "Puszcza i Jeziora Augustowskie". Z północy do jeziora uchodzi rzeka Rospuda, zaś na południu łączy się z Jeziorem Necko. Akwen ten jest objęty "strefą ciszy", czyli zakazem pływania łodzi o napędzie spalinowym w okresie od 15 czerwca do 15 września, z wyłączeniem przewozów pasażerskich. Na jeziorze znajdują się dwie wyspy, Jedna z nich, to wyspa porośnięta trzcinami, natomiast druga - Wyspa Wianek zajmuje powierzchnię dwóch hektarów i jest porośnięta roślinnością leśną. Mieszkańcami wód jeziora, jak również jego obrzeży są następujące gatunki: lis, dzik, łoś, sarna, jeleń, krzyżówka, łabędź niemy, bogatka, czubatka, kowalik, sójka, myszołów, brodziec piskliwy, kormoran, czapla siwa, śmieszka, trzepla zielona, oczobarwnica większa, pironóg nawodnik, jaź, kleń, szczupak, węgorz, okoń, sum, płoć oraz leszcz. Brzegi zbiornika są strome, roślinność nawodna ogranicza się do trzciny pospolitej, grążela żółtego i grzybienia białego.  



Jezioro Rospuda Augustowska

Wyspa trzcin na jeziorze

Wyspa Wianek

Posąg Gołej Zośki przy półwyspie o tej samej nazwie

Jaszczurka żyworodna Lacerta vivipara

Wygląd: Nieduża jaszczurka o długości 160 milimetrów, wydłużonym tułowiu, krótkich nogach oraz krótkim ogonie. Grzbiet u obu płci jest praktycznie identyczny. Środek grzbietu posiada barwę od jasnego do ciemnego brązu, a także porozrzucane ciemne plamki o różnej wielkości i delikatną ciemną linię środkową. Boczne części ciała z reguły są ciemniejsze z jasnymi oraz ciemnymi znamionami. Samce posiadają szyję i podgardle koloru jasnoczerwonego, bladoniebieskiego lub białego. Spodnia część nóg i ogona oraz brzuch są pomarańczowoczerwone z delikatnym czarnym plamkowaniem, bądź też żółte. U samic brzuch przybiera barwę szarą, żółtą, białą lub pomarańczową. Młode jaszczurki posiadają ciemno bądź jasnobrunatny grzbiet z wyraźnym połyskiem w kolorze brązowym. Spód ciała w różnych odcieniach szarości, po niebiesko i zielonoczarną barwę. Typowe ubarwienie uzyskują w trzecim roku życia.

Tryb życia: Kryjówki zimowe zazwyczaj opuszcza w lutym. W wysokich górach środkowo europejskich i na północnym krańcu swego występowania, jaszczurki te potrafią pojawiać się dopiero w czerwcu. Wczesnym rankiem udaje się w nasłonecznione miejsca i trwa bezruchu, tak długo aż temperatura jej ciała nie podniesie się o 25 - 30 stopni Celsjusza. Po wygrzaniu się w promieniach słońca, udaje się na przeszukiwanie własnego rewiru, przed końcem okresu aktywności chowa się w kryjówce, bądź też wraca w nasłonecznione miejsce. Jej kryjówkami mogą być przez nie wygrzebane norki, jak również zagłębienia pod kamieniami, norki gryzoni.

Rozmnażanie: Gody rozpoczynają się w maju. Żyworodka rodzi żywe młode (od 4 do 10 młodych). Wylęgają się one w ciele matki bezpośrednio przed złożeniem jaj lub zaraz po nim. W szczególnych przypadkach może być jajorodna.

Pożywienie: Pająki, muchy, pareczniki, chrząszcze oraz larwy owadów.

Występowanie: Od północnej Hiszpanii, Mongolii, Szwecji aż po Bułgarię.

Występowanie na Podlasiu: Lasy, torfowiska wysokie, brzegi potoków, zakrzewione skarpy. Unika obszarów bardzo suchych.




Jaszczurka żyworodna Lacerta vivipara