Jaszczurka żyworodna Lacerta vivipara

Wygląd: Nieduża jaszczurka o długości 160 milimetrów, wydłużonym tułowiu, krótkich nogach oraz krótkim ogonie. Grzbiet u obu płci jest praktycznie identyczny. Środek grzbietu posiada barwę od jasnego do ciemnego brązu, a także porozrzucane ciemne plamki o różnej wielkości i delikatną ciemną linię środkową. Boczne części ciała z reguły są ciemniejsze z jasnymi oraz ciemnymi znamionami. Samce posiadają szyję i podgardle koloru jasnoczerwonego, bladoniebieskiego lub białego. Spodnia część nóg i ogona oraz brzuch są pomarańczowoczerwone z delikatnym czarnym plamkowaniem, bądź też żółte. U samic brzuch przybiera barwę szarą, żółtą, białą lub pomarańczową. Młode jaszczurki posiadają ciemno bądź jasnobrunatny grzbiet z wyraźnym połyskiem w kolorze brązowym. Spód ciała w różnych odcieniach szarości, po niebiesko i zielonoczarną barwę. Typowe ubarwienie uzyskują w trzecim roku życia.

Tryb życia: Kryjówki zimowe zazwyczaj opuszcza w lutym. W wysokich górach środkowo europejskich i na północnym krańcu swego występowania, jaszczurki te potrafią pojawiać się dopiero w czerwcu. Wczesnym rankiem udaje się w nasłonecznione miejsca i trwa bezruchu, tak długo aż temperatura jej ciała nie podniesie się o 25 - 30 stopni Celsjusza. Po wygrzaniu się w promieniach słońca, udaje się na przeszukiwanie własnego rewiru, przed końcem okresu aktywności chowa się w kryjówce, bądź też wraca w nasłonecznione miejsce. Jej kryjówkami mogą być przez nie wygrzebane norki, jak również zagłębienia pod kamieniami, norki gryzoni.

Rozmnażanie: Gody rozpoczynają się w maju. Żyworodka rodzi żywe młode (od 4 do 10 młodych). Wylęgają się one w ciele matki bezpośrednio przed złożeniem jaj lub zaraz po nim. W szczególnych przypadkach może być jajorodna.

Pożywienie: Pająki, muchy, pareczniki, chrząszcze oraz larwy owadów.

Występowanie: Od północnej Hiszpanii, Mongolii, Szwecji aż po Bułgarię.

Występowanie na Podlasiu: Lasy, torfowiska wysokie, brzegi potoków, zakrzewione skarpy. Unika obszarów bardzo suchych.




Jaszczurka żyworodna Lacerta vivipara

Sójka Garrulus glandarius

Grrulus pochodzi z łaciny i oznacza gadatliwość, zaś glandarius pochodzi od słowa glans i oznacza żołądź. Niepokojona sójka głośno terkocze i odzywa się głosem podobnym do myszołowa. U sójek obserwuje się zjawisko zwane mrówkowaniem. Polega ono na siadanie ptaka obok mrowiska i stroszy pióra. Rozgniewanie mrówki atakują sójkę kwasem mrówkowym. Chwyta ona również pojedyncze mrówki i wsadzają je pod piórka. Tłumaczyć to można jako działanie przeciw pasożytnicze i oczyszczające pióra.

Długość ciała: 32 - 35 centymetrów

Masa ciała: 150 - 175 gram

Rozpiętość skrzydeł: 52 - 58 centymetrów

Wygląd: Samce, jak i samice mają takie samo upierzenie. Brązowo - szary kolor piór, biały kuper oraz niebieskie lusterka, to jej cecha rozpoznawcza. Czapeczka w zależności od podgatunku może przybierać białoszarą, rdzawobrązową lub czarną barwę. Młode sójki wyróżniają węższe sterówki oraz mniejsza liczba czarnych prążków na pokrywach skrzydłowych.

Lęgi: Na wiosnę samiec zaczyna śpiewać swą cichą piosenkę, naśladując odgłosy różnych ptaków, a nawet zwierząt. Oboje partnerów wspólnie zaczyna budować gniazdo w ostatnich dniach kwietnia, bądź też na początku maja. Gniazdo znajduje się zazwyczaj na wysokości 5 metrów i zbudowane jest zazwyczaj w koronach drzew iglastych. Partnerzy razem wykonują wszystkie obowiązki związane z lęgiem, a także utrzymują kontakt głosowy. W pierwszym lęgu samica składa od 5 do 7 jaj, natomiast powtarzający się lęg składa się z 3 czy nawet 4 jaj. Jaja są składane w odstępach jednodniowych. Wysiadywanie odbywa się przez obydwoje rodziców i trwa od 16 do 17 dni. Młode karmione są przez dorosłych pokarmem znajdującym się w ich wolu. Rodzina trzyma się razem do jesieni. Młode sójki wymagają dokarmiania przez trzy tygodnie od opuszczenia gniazda. Rodzice potrafią obronić swoje potomstwo przed mniejszymi drapieżnikami.

Pożywienie: Żywią się owadami, ptasimi jajami, jak i pisklętami. Mogą polować na młode i dorosłe ptaki. Ich pokarmem są również jaszczurki, gryzonie, żaby, leśne owoce. Jesienią ich pokarmem są orzechy laskowe, bukiew, żołędzie, ziarna z pól, groch i fasola.

Występowanie: Cała Europa, z wyjątkiem północy i wschodu, gdzie panuje sójka syberyjska. Na całym świecie opisano około 30 podgatunków sójki.

Występowanie na Podlasiu: Lasy liściaste, mieszane i iglaste.



Sójka Garrulus glandarius